Thematiek
Als vast thema in zijn werk kan men spreken van landschappen met daarin architektonische elementen. Niet anekdotisch, eerder dromerig. Alsof je loopt door een doodstille stad. Waarbij de kleurenrijkdom een vreugde is voor de ogen van de beschouwer.
Er wordt met schilderkunstige middelen gezocht naar een wereld van schoonheid en zuiverheid. Farahi transformeert kleurpoeder en woestijnzand als een alchemist tot gloeiende gehelen van kleur. Het is niet uitgesloten dat zijn studie scheikunde hem hierbij soms van dienst is. (Hij studeerde scheikunde vooraleer zich op de schilderkunst te werpen, ) Scheikunde is immers ook de wetenschap die zich bezighoudt met het onderzoeken naar de samenstelling van stoffen .
In het atelier waarin zich honderden beschilderde doeken, drieluiken, objecten en panelen bevinden, hangt een eigen atmosfeer. Die van een andere, warme wereld, Er is sprake van genoeg vakmanschap zodat je je kunt verliezen in de trefzekere, intelligente opbouw van de composities. Ook keramische experimenten van zijn hand, schalen en kommen, verraden een vormgevoel. Diverse materialen zoals linnen, geiteleer, jute, en klei worden getransformeerd tot kunstwerken met een eigen signatuur.
Farahi noemt zichzelf trots een autodidact want behalve lessen in de basistechnieken voor div. materialen (die hij van zijn oom leerde die docent was aan de kunst-academie van Casablanca) heeft hij zich het vak met vallen en opstaan eigen gemaakt.
Deze schilder trekt de kijker mee in de wereld van zijn geluk om de rijkheid van kleur. Werkend heft hij de scheidslijnen op tussen droom en werkelijkheid ,creativiteit en discipline. Vol decoraties en met ontspannen elegance geeft hij zijn herinneringen een plek.
Schetsen voor de schilderijen worden vaak op reis gemaakt .
Vele van die reis-schetsboeken bevatten de notities (vorm, en verlopende kleur-schema’’s bijv.) voor de herinneringen, die zich in het veel koudere Europa ontpoppen tot warmte op doek. Moskeeën, poorten , paleizen, scheve daken, koperbeslag en koepels herleven.

